شهادت
منطق نهضت حسینی؛ نقد نگاه «شهادت برای شهادت» و مطلوبیت ذاتی شهادت
و الصلاة و السلام علی سید الانبیاء و المرسلین، محمد. أَللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ الطَّاهِرِینَ وَ لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَی الْقَوْمِ الظَّالِمِینَ. رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي وَيَسِّرْ لِي أَمْرِي وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِّن لِّسَانِي يَفْقَهُوا قَوْلِي. در شب تاسوعای حسینی بسیار خرسندم که این توفیق به من عطا شد که بتوانم یکی از مباحث نظری را به مناسبت این ایام، خدمت عزیزان محترم عرضه بدارم. این بحث من شاید از جهتی چالش‌برانگیز باشد و نیازمند آن است که دوستان بیشتر دربارۀ آن تأمل کنند. من برای این موضوع وقت بسیاری گذاشته‌ام و آثار و آراء فقها و محققان مختلفی را دیده‌ام. مسئلۀ من با عنوان «منطق نهضت حسینی»، طبعاً یکی از چالش‌برانگیزترین مباحث خواهد بود. اولاً می‌خواهم عنوان «منطق» را تعریفی بکنم؛ زیرا اصطلاحی است که در اینجا برای این کلمه به کار رفته است. ابتدا آن را و ترکیبش را توضیح دهم و سابقۀ این اصطلاح را بگویم و سپس بیان کنم که مسئله و چالش آن چیست.
شهید کیست؟ معیار فقهی شهادت و مرز آن با هلاکت در جنگ و صلح
بسم‌الله الرحمن الرحیم الحمدلله رب‌العالمین و الصلاة و السلام علی سیدنا و نبینا ابوالقاسم المصطفی محمد صلی‌الله علیه و آله و سلم. قال الله تبارک‌وتعالی فی محکم کتابه: «وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ». خدمت حضار گرامی، اساتید محترم، فضلای ارزشمند و عموم حاضران عرض سلام و تحیت دارم و ایام شهادت اباعبدالله الحسین علیه‌السلام را به همه شما تسلیت عرض می‌کنم. موضوعی که در این جلسه به‌تناسب این ایام و باتوجه‌به فضای این جلسه خدمت شما ارائه می‌شود، یکی از مسائل فقهی است. این سنخ از مسائل را در همه جلسات و با همه مخاطبان نمی‌توان در میان گذاشت؛ ولی این جمع از فضلا و اندیشمندان اقتضا می‌کند که ما به یک مسئله جدی به این مناسبت در ماه محرم بپردازیم.