پیش از ورود به اصل بحث، پیشنهادی را مطرح می‌کنم که امید است به فضل الهی و همت شما عزیزان، به سنتی حسنه تبدیل و فراگیر شود. شایسته است با توجه به مقتضیات دینی، اجتماعی و سیاسی زمانه، گروهی از دغدغه‌مندان پیشگام شوند
الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ وَ صَلَّی‌اللهُ عَلَی نَبِیِّنَا وَ طَبِیبِ نُفُوسِنَا وَ حَبِیبِ إِلَهِ الْعَالَمِینَ أَبِی‌الْقَاسِمِ الْمُصْطَفَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ الطَّاهِرِینَ الْمُقَرَّبِینَ. توفیقی است که دقایقی مختصر در محضر شما سروران گرامی و اساتید ارجمند باشم. امید است آنچه بیان می‌شود، در این محفل نورانی که به مناسبت میلاد مسعود و با سعادت صدیقه‌ی کبری، حضرت فاطمه زهرا (سلام‌الله‌علیها) منعقد شده است، مرضیِ پروردگار متعال واقع گردد و ان‌شاءالله مورد استفاده‌ی عزیزان قرار گیرد. محور سخن بنده، آیات شریفه‌ای است که تلاوت شد؛ اما به عنوان مقدمه، نکته‌ای تفسیری را معروض می‌دارم.
