![](/Uploads/IMG_0813_HEAD [1600x1200].JPG-resized.280-250.JPG)
حجت الاسلام و المسلمین سید احمد حسینی خراسانی: دین اسلام دین آسمانی و منطبق با فطرت بشری است و ما موظف هستیم ساحت دین را از هر چیزی که مورد تهمت قرار می گیرد، حفاظت کنیم.
![](/Uploads/P6080415 (Copy) (Copy).JPG-resized.280-250.JPG)
قال الله تعالی فی محکم کتابه «وَ قاتِلُوا في سَبيلِ اللَّهِ الَّذينَ يُقاتِلُونَكُمْ وَ لا تَعْتَدُوا إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدين»[1]. موضوع جلسه «فقه بکارگیری سلاحهای شمیایی» است که از مسائل مهم و جدی دنیای امروز است. ظهور و بروز ابزارهای جدید برای استفاده در جنگ که از مجموعهی آنها تعبیر به سلاحهای کشتار جمعی میشود، مسائل جدیدی را در برابر فقه ما قرار داده است. از ویژگیهای سلاحهای کشتار جمعی این است که اثر زیانبار آنها فقط مختص کسانی نیست که در میدان جنگ حضور دارند، بلکه آثار آن بسیار وسیعتر است و شامل افراد دیگر مانند زنان، کودکان و افراد ناتوان هم میشود و حتی بالاتر از آن در تخریب و نابود کردن همهی موجودات زنده اعم از حیوانات و گیاهان نقش بسزایی دارد. سلاحهای کشتار جمعی به دو نوع سلاح هستهای و سلاح شمیایی تقسیم می شود. موضوع مورد بحث ما، سلاح شمیایی است. این مسأله در فقه ما سابقه و پیشینهای دارد، لذا ابتدا مسأله را بر حسب نظرات فقهای گذشته بررسی میکنیم و مروری بر آرای آنها داریم و بعد به نظر فقهای معاصر و مشکلاتی که در مورد این مسأله وجود دارد و دربارهی آنها باید تأمل کرد، خواهیم پرداخت. پیشینهی سلاحهای شمیایی در فقه